ابلوموف

ن / ش

oblomof — Fri, 24 Aug 2007 02:36:18 GMT

می‌ک...مت

اگه یه روز با غریبه ببینمت.

oblomof — Sun, 12 Aug 2007 18:15:51 GMT

یک روز از خواب پا میشی

می‌بینی رفتی به گا...

oblomof — Sat, 17 Mar 2007 22:03:18 GMT

با همه ي بي حوصلگي ام بگويم٬ كه ديگر من حوصله ام سر آ مده است....

فقط همین.

oblomof — Sun, 04 Feb 2007 15:10:18 GMT

گاهی اوقات برای زنده ماندن باید مرد...

این خانه سیاه است.

oblomof — Wed, 10 Jan 2007 18:05:18 GMT

مي خوام بگم من اون آدمي ام كه تو تاريكي كنار يه دختر خوشگل داره از پنجره ي ابري بيرونو نگاه ميكنه و سيگار camel مي كشه و تونيك ودكا مي خوره ... آره، اون منم.

قهرمان در آشپزخانه است- سام شپارد؛ ترجمه ي حميد امجد.

از مجموعه نمايشنامه ي "دكه ي بين راه"

بیا با هم تکرار کنیم

oblomof — Sun, 31 Dec 2006 13:44:01 GMT

من مردي ام كه قابل اعتماد نيستم.

براي موجودي مثله من حقيقت پديده اي ناپايداره.

مردي ام گيج و عاجز از به ياد آوردن اون همه افتضاح هاي شخصيم.

و بنابراين محكومم که تكرارشون كنم، هميشه و هميشه تا ابد.

شهري است پركرشمه و خوبان ز شش جهت

oblomof — Thu, 30 Nov 2006 21:09:38 GMT

اين چند روز سر كلاس رمان، در دو دانشگاه مختلف تقريبا حرفهاي مشابهي شنيدم. اساتيد مربوطه كه هر دوشون از بهترين استادامون هستن( آقاي اميري و خانم تائبي ) از دست بچه ها بخاطر نخوندن رمانها ناراحت بودن. از بچه ها كه علتش رو جويا مي شدن بعضا پاسخهاي جالب و گاهي هم عجيبي مي شنيديم.

در يك مورد كه سر كلاس خانم تائبي اتفاق افتاد يكي از بچه ها جوابي داد كه هر موقع با مازي يادش مي افتيم از خنده روده بر ميشيم.

قبل از هر چيز و همينجا بگم كه اصلا دلم نمي خواد رمان نخوندنامونو توجيه كنم و بطور كلي با اساتيد مربوطمون موافقم. پس هدف اين پست توجيه احيانا تنبلي يا بي برنامگي هاي خودمون نيست بلكه صرفا دارم درد دل ميكنم. چون ميدونم به احتمال زياد استيد وبلاگ خون و وبلاگ نويسمون هم احتمالا اين مطلبو ميخونن؛ و بخش نظرات ابلوموفم كه مشتاقانه دوستدار شنيدنه انتقادات همه ي اين عزيزان هست.

حتما هر كسي براي خودش دلايلي داره كه به زبون آورده يا شايدم روش نشده بگه. شايدم اصلا خودشم دليل اصليش رو نميدونه. ولي من نظر خودم وبعضي از دوستامو كه با هم جمع زدم ديدم كه شايد ما هم خيلي بي راه نگيم.

حضورتون عرض كنم كه اين ترم ودر رمان 1 قرار هست كه سير رمان رو از پيدايشش بررسي كنيم. و يك نمونه از رمانهاي مهم هر دوره رو هم بخونيم. رمانهايي مثل رابينسون كروزوئه، غرور و تعصب، فرانكناشتاين و ........

راستش من شايد تو دنيا از هيچ كاري به اندازه ي رمان خوندن لذت نبرم. ولي بازم نمي تونم رمانها رو به موقع تموم كنم. (يا بهتره بگم تكليفم رو سر موقع انجام بدم)! يكي از دلائلش ميتونه آزمون ارشد باشه كه نفسمونو بريده. حجم بي سر و ته منابع كه واقعا مرز مشخصي نداره از يك طرف، و ظرفيتهاي وحشتناك دانشگاهها از طرف ديگه توان و رمقي برامون نذاشته. به مدد اينترنت و سايت اسپارك نوتس و كتاب مستر پلات هم كيه كه ديگه رمان بخونه! خلاصه و نقدش رو مي خونيم كه نه خسرالدنيا بشيم نه هم خسرالآخره!!

اين پاسخ و نظر غالب بچه ها بود. ولي من فكر مي كنم كه قضيه فراتر از اين حرف هاست.

ما داريم در قرن 21 زندگي مي كنيم. قرني پر از تشويش و دلهره. قرني همه نگراني. اونم در كشوري كه آدم از فرداشم خبر نداره كه چي به سرش مياد. آقايون شب مي خوابن صبح خواب نما ميشن و قانوني رو تصويب مي كنن و سرنوشت و زندگي ميليونها آدم رو هم به هيچ مي انگارن!

جايگاه و نقش ادبيات در چنين زمانه اي چيست؟؟؟ انسانها به سمت خوندن چه رمانهايي بايد برن؟ رسالت ادبيات تكليفش چي ميشه؟ باور نميكنيد خودمو مجبور مي كنم؛ دو زانو ميزنم رو زمين ( علي رغم كمر درد مزمنم ) كه 4 صفحه رمان غرور و تعصب رو بخونم، اما بازم نمي تونم. بعد از تموم شدن هر صفحه درست زماني كه بايد كتاب رو ورق بزنم و برم صفحه ي بعدي، متوجه مي شم حواسم به همه جا بوده غير از محتواي كتاب و چاره اي جز دوباره خوندن ندارم.

ديرگاهيست كه ديگه دستم به طرف ديوان حافظ نميره. اونم حافظي كه يه زماني زمين نميذاشتمش. مي دونين چرا؟ چون ترجيح ميدم اگه شعري ميخوام بخونم از كسي بخونم كه لااقل كمي از اين شرائط منو تجربه كرده باشه. با واژه هايي نظير اظطراب، نگراني، استرس، هول و ترس و... آشنا باشه. من در اين شرائط ترجيح مي دم به جاي حافظ، شعر شاملو رو بخونم. اخوان و فروغ و نيما و... بخونم. اگه ادبيات قراره يه كم نقش آرامش دهنده هم داشته باشه، بايد تا حدودي با حال و روز خوانندش هم جور در بياد.

دورنماي خودمو كه نگاه ميكنم ميبينم درست شدم شبيه يكي از شخصيتهاي رمانهاي قرن بيست يا نمايشنامه هاي ابزورد. گيج و مسلول و مستاصل. ولاديميروار و استراگون گونه مستحيل شدم در روزمرگي. در به بطالت گذروندن ايام. ساعتها بي تمركز به انجام كاري مشغول هستم بدون هيچ نتيجه اي. چشم به راهيم كه آخرش يه اتفاقي مي افته، يه جوري ميشه؛....... گودو بالاخره مياد، آره ..... آخه قول داده بود نامرد...... ولي.....

در هر حال اميدوارم پروردگار ما رو هم به راه راست هدايت كنه تا دست از اين لجبازيها برداريم و بشينيم مثله بچه ي آدم درسمون رو بخونيم. آمين، آمين، يا رب العالمين.

oblomof — Sat, 28 Oct 2006 20:44:49 GMT

و تو درست در لحظه اي كه نمي داني به چه ميزان گناهكاري مجبوري بار گناهان تمام عالميان را يك تنه و مسيح وار به دوش بكشي تا مبادا خاطري را بيازاري...

من و کولی(2)

oblomof — Sun, 22 Oct 2006 14:32:57 GMT

"مگريز آينه، مگريز..."

مي گريزد، نه به جانب جايي كه من مي خواهم، روي دو زانو

مي افتد، دستش را دراز مي كند كاكل سبز بوته اي را مي گيرد تا

برخيزد، به پهلوي راست يله مي شود، لبانش را به دندان ميگزد،

توش و توانش را جمع مي كند تا دوباره بر خيزد...

"مگريز آينه، مگريز..."

"آخر كجا مي خواهي بروي؟"

"هيچ كجا، فقط از اين قصه مي روم..."

بلند مي شود چند گامي بر مي دارد...

خلاصه داستان:

آينه دختري كولي است. او در قبيله اي زندگي مي كند كه دائما در حال كوچ هستند. قبيله در اطراف بوشهر مستقر است. و هر شب در آن محفلي برگزار مي شود و افرادي با پرداخت پول به آن محفل مي آيند. آينه در شب نشينيها تا سحر براي مانسها (ميهمانان شهري) مي رقصد. آينه با نويسنده اي كه به قصد جمع آوري قصه هاي محلي به بزم آنها آمده است آشنا مي شود. آشنايي او با نويسنده به قدري گسترش مي يابد كه آينه به خانه ي مرد نويسنده در بوشهر مي رود. آينه بر خلاف سنتهاي حاكم بر قبيله با مرد نويسنده ارتباط بر قرار مي كند، در نتيجه توسط مردان قافله مجازات مي شود. پنج روز همه ي مردان قافله به نوبت با شلاق به جان آينه مي افتند تا اعتراف كند كه خود را تسليم چه كسي كرده است. آينه هيچ نمي گويد. قافله او را از خود مي راند و نيمه جان رهايش مي كند. پدر آينه پيش از كوچ قافله، كوزه اي از پول براي او مي گذارد. آينه پس از التيام زخمهايش، براي يافتن مرد نويسنده به بوشهر مي رود، اما در مي يابد كه نويسنده بي آنكه نشاني از خود بگذارد، آن شهر را ترك كرده است...

... و از اينجا تا پايان داستان آينه درگير سفر و ماجراهاي تا حدودي ناخواسته مي شود. و در همه حال سراغ مرد نويسنده را مي گيرد.

رمان كولي كنار آتش با مضموني اجتماعي، به دليل استفاده از تكنيكهايي نظير حضور راوي در متن و گفتگوي وي با قهرمان داستان، روايتهاي تو در تو و يا داستان در داستان كه موجب تحميل شخصيتها و حوادث متعددي شده است و جا به جايي و تناقض تا حدود زيادي رنگ و بوي پست مدرنيستي به خود گرفته است.

درونمايه ي رمان تقابل آزادي و امنيت را به نمايش مي گذارد. اين دو تم اصلي داستان معمولا همواره در كنار هم قرار مي گيرند وبه يكديگر معنا مي بخشند اما در اين رمان مقابل هم قرار دارند و يكديگر را به چالش مي كشند. زير پا نهادن سنتها و قوانين قومي قبيله اي و رهايي از حصار بايدها و نبايدها، آزادي به ارمغان مي آورد. اما اين آزادي كه از طريق ناديده گرفتن سنتهاي قبيله بدست مي آيد هزينه هاي سنگيني را براي آينه بوجود مي آورد. اما همين عوامل در نهايت عناصر پيش برنده ي رمان هم هستند.

يادمه چند سال قبل آقاي مندني پور اومده بودن مشهد و يكي از نشريات محلي هم از فرصت استفاده كرده بودن و با ايشون مصاحبه اي ترتيب داده بودن. ايشون در يه جايي از صحبتاشون گفته بودن كه جامعه ي ما هنوز با پايه هاي مدرنيته بدرستي آشنا نشده بود كه همه رو موج پست مدرنيسم گرفت. و از اينرو مشكلات زيادي بوجود اومده. ( نقل به مضمون )

البته من فكر مي كنم كه اين نظر آقاي مندني پور تا حدود زيادي درسته اما از طرف ديگه تصور مي كنم هر كسي مي تونه به پست مدرنيسم فكر كنه و دربارش حرف بزنه. (كه جولانگاه انديشه براي همه بازست.)

بهر حال؛ در رمانهاي اسفار كاتبان (ابوتراب خسروي)، برهنه در باد (محمد محمد علي)، آزاده خانم ونويسنده اش(رضا براهني) هم رگه هايي از پست مدرنيسم مورد بحث ما پيدا ميشه...

من و کولی(1)

oblomof — Tue, 10 Oct 2006 07:23:17 GMT

چند روز قبل بود كه براي خريد يه سري كتاباي درسي ترم، با يكي از دوستان بيرون رفتيم. آخه اين ترم رمان(1) داريم و همه ي بچه هاي كلاس دارن در به در دنبال رمانهايي كه قراره آقاي اميري اين ترم كار كنن مي گردن. البته ما شانس آورديم كه چند تاشون رو از قبل داشتيم و كم و كاستيهاشم خوشبختانه تا حدود زيادي جبران شد.

قرارمون جلوي انتشارات جهاد دانشگاهي(سه راه ادبيات) بود. بعدشم يه سر رفتيم تا تقي آباد و كتابفروشي دانشگاه. تو مسيرم اونقدر گرم گفتگو بوديم (از ري و از روم و از بغداد مي گفتيم!!!) كه فقط انتشارات امام تونست جلوي وراجي هامونو بگيره. البته بيشتر قصدمون نگاه كردن و مرور قفسه ها بود تا خريد كتابي خاص. و در اين بين ما هم چندان بدمون نمي اومد كه در ميان انبوه رمانهاي قرن 18 و 19 انگلستان از قبيل تام جونز، رابينسون كروزوئه و .... كه اين ترم بايد خر بزنيم يه رماني كه يه كم بيشتر با اوضاع و احوال عموميمون جور در بياد هم شكار بفرماييم. از انتشارات امام كه دست از پا درازتر بيرون زديم، مي دونستيم كه تو مشهد فقط يه جاي ديگه هست كه ميشه بهش اميد داشت؛ و اونم كتابفروشي سپهري بود. از راه كه وارد شديم ديديم آقاي سپهري مثله هميشه دارن شير كاكائوشونو ميل مي فرماين ( نامرد نه يك تعارف ميكنه نه يك بفرما ميزنه! ) و يكي دو تا خانم ديگه هم داشتن كتاب تورق ميفرمودن. از اونجايي كه همراه بنده، به معني واقعيه كلمه، يك متخصص خريد كتاب بود زياد نگراني و استرسي نداشتم(چون آقاي دوست از بين هر تعداد كتابي كه شما تصورش رو بكنين در مدت زمان كوتاهي بهترين انتخاب ممكن رو انجام ميده كه : آدميزاد چاره اي جز تحير، و ستودن بيش از پيش پروردگار به خاطر خلق فرشتگاني چنين نادر، با خلق و خويي به غايت بي نظير ولي البته در هيبت انساني، نداره) و بيشتر كنجكاو شده بودم كه آن دو بانوي محترم ديگر چه كتابي را خواهانند. بلكه كمكي! راهنمايي! چيزي در راه رضاي خدا از عهدمون ساخته باشه!!! سرگرم همين كش و قوسهاي دروني و بالا و پايين رفتنهاي بيروني بودم كه ديدم بله شخص آقاي دوست با لبخند رضايتي بر لب كه حاكي از ناگفته هاي زيادي بود جلد كتاب كولي كنار آتش را به من نشان مي- دهند.

گوش شيطون كر! پست بعدي رو مي خوام در مورد اين رمان خانم منيرو رواني پور بنويسم.

فقط اينو بگم كه حين خوندن رمان اين فكر به سرم زد كه اگه من يه روز فيلمساز مي شدم حتمآ با اقتباس از اين رمان يه فيلم مي ساختم......

فكره همه جاشم كردم.....

مثلآ شخصيت آينه رو فقط مونيكا بلوچي(مالنا) ميتونه خوب از آب در بياره!!!

ساير مسائل ديگه هم از قبيله لوكيشن ها، نوع دوربين ها، طراحي صحنه و دكور و لباس و ... به دليل لو رفتنه كليت پروژه نزد اينجانب محفوظ ميمونه!!!! ها.... ندزدينم.